Düşüncelerimizin hayatımızı etkilediği artık kaçınılmaz bir gerçek. Burada asıl soru, hayatın akışı içinde, pek çok şeyi ezbere tekrarlarken ne düşündüğümüzün farkında olabiliyor muyuz? Yoksa otomatik pilotta mı yaşıyoruz?

Bu soruların cevapları dışarıda değil. Bütün gerçek cevaplar için içimize dönmek ve özümüzle bağlantı kurmak gerekiyor. Dışarıda görünenler belki de Platon’un Mağara alegorisindeki gibi gölgelerden ibaret. Hatta belki de sadece bir illüzyon. Sınırlı kapasiteyle algıladığımız dış dünyanın gerçekliğinin pek çok kaynakta ve kadim bilgide sorgulandığını biliyoruz.  Bir an durup kendimize ,gözlemci olarak üst bir boyuttan bakabilirsek bütün kavramlar yerine oturuyor .Birçok açıdan , Thomas Young’ın Çift Yarık deneyini ve Kuantum silgi deneyini birkaç kez izlemenin faydalı olacağına inanıyorum .  Eğer tüm yargılardan sıyrılıp , kendimize ve yaşanılan deneyime , artık zaman kavramının olmadığı yüksek bir boyuttan baktığımızı düşünürsek bütün algılar da dönüşmüyor mu ? Deneyimdeki öğretiye odaklanıyoruz. Yaşadıklarımızın bir sonraki an için bir ön hazırlık olduğunu fark etmiş oluyoruz. Geçmiş bir yük olmaktan çıkıyor. Bunun da ötesinde geçmişi dönüştürebilmek bile olası bir ihtimal oluyor. Keza artık hepimizin kanıksadığı bir bilgi daha var. Bilinçaltı, hayal ve gerçeği ayırt edemiyor.

Andaki mucizeye dönersek, anın özü şükretmektir. Güzel ve iyimser düşünceler, iyi ihtimalleri çekiyor. Bütün bunları bilgiden bilince indirebilmek de farkındalıkla mümkün. Öyleyse her şeyin başında farkındalık şart. Çünkü dışarıda ne görüyorsak ne yaşıyorsak bizimle ve bulunduğumuz bilinç boyutuyla birebir ilgili.